Theaterkrant 

De Vlaamse poppenspeler, verteller en theatermaker Joost Van den Branden heeft zich voor zijn bewerking van Peter Pan laten inspireren door de biografie van de schrijver van de originele verhalen: de Schotse James Mathew Barrie (1860-1937). Diens oudere broer David stierf op zijn 12de aan een hersenvliesontsteking. Barrie zelf was toen zes, en hij zag hoezeer zijn moeder daaronder leed. Zij bleef maar over zijn dode broer praten. David zou nooit opgroeien, zou altijd kind blijven en zou haar ook niet verlaten. Onder andere die herinneringen hebben Barrie er toe aangezet om de figuur Peter Pan te creëren.

In deze bewerking van Theater Tieret zit een man (Joost Van den Branden) achter zijn bureau. Hij wil het laatste hoofdstuk van zijn verhaal opschrijven. Het lukt hem niet. Zijn vrouw (gespeeld door Ida van Dril) wil hem helpen en hem naar de kamer van hun overleden zoon Joppe brengen. Daar zal hij zeker een goed einde aan zijn verhaal kunnen maken. Dat is de rode draad in de voorstelling. De ouders zullen met zoon Joppe (een pop) de voorleesavonden tot leven brengen.

Mooi vloeit het verhaal van de ouders over in het spel met hun zoon en in de uitbeelding van de avonturen van Peter Pan, kapitein Haak, Tinkelbel en de verloren kinderen (Bij de “Lost boys” zijn nu ook meisjes), om dan steeds weer terug te keren naar de ouders, naar de relatie met hun zoon, het voorlezen, de herinneringen, en hoe daarmee om te gaan.

Als terugkerend rustgevend motief klinkt het melodieuze deuntje van het Franse kinderliedje ‘Ah! vous dirai-je, maman’. In het poppenspel rond Peter Pan is er veel afwisseling. De reuzenkrokodil wordt door rollende geluiden gesuggereerd, het gevecht van Peter met Haak wordt versterkt door een heftig lichtspel. De poppenpersonages zoals piraat Haak en de verloren kinderen zijn grappige typetjes, zoon Joppe wordt een echt karakter, en Tinkerbel is een rood lampje dat steeds ergens anders brandt. De spelers glijden vlotjes van ‘vliegende’ en dansende personages over in kalme vertellers en rustige poppenspelers. Zijn het nu de spelers die de poppenpersonages manipuleren, of zijn het de poppen die de spelers als personages in beweging brengen?

Regelmatig gaan de dialogen over bang zijn. Als je bang bent, maak je vaak je angstobject veel groter dan het is. Een spin wordt een monster, de krokodil in het Peter-Pan-verhaal wordt reuzegroot. De angst voor het einde van een verhaal kan verstikkend werken, waardoor je er niet aan durft te beginnen. Verhalen vertellen en verbeelden kunnen helpen om je angst (een beetje) te overwinnen.

Theater Tieret heeft een sterke ontwikkeling doorgemaakt, en weet acteren en poppenspel symbiotisch te vermengen en heel vaak suggestief verhalen in woord en beeld te brengen, zonder dat die vervallen in het cliché van plaatje bij een praatje. Het zijn vertelvoorstellingen die binnenkomen. Denken we maar aan de productie over de lotgevallen van bootvluchteling Meneer Linh, naar de novelle ‘Het kleine meisje en Meneer Linh’ van Philippe Claudel.

Je merkt in de suggestieve en kalme manipulatie van de poppen dat Van den Branden veel geleerd heeft van Neville Tranter (die voor deze productie ook de eindcoach was van het poppenspel). Ida van Dril heeft jarenlang gespeeld bij Fred Delfgaauw in Studio Peer. Zij zoekt nu andere wegen. Zij speelt nu – zo is mij verteld – voor het eerst met bekpoppen, en ook manipuleert zij nu met twee personen één pop. Dat gaat allemaal heel vlot en naturel.

Deze Peter Pan stijgt – qua inhoud en vormgeving – boven vele andere bewerkingen van het oude verhaal uit. Bijwijlen ontroerend, steeds intrigerend knap.